Erotyczny pamiętnik Marceliny M.

piękny opis tego co się tam działo :)
a tak z drugiej strony to tez tak uważam, że tak właśnie jest
prawie każdy ma jakieś sekreciki czy fantazje oczywiście różnie bywa z ich realizacją
ci zwykli normalni, jak to nazywasz ludzie, maja w sobie mniejsze lub większe pokręcenie lub skrzywienie i to jest nawet fajne i to jest nawet ludzkie - jesteśmy bardzo różni i dlatego ciekawi hmm

aha zapomniałem dodać, że o takiej Pani jak Ty Marcelino to każdy facet marzy :)

Drogi Złoty Smoku ja tylko dodałem luźną spontaniczną uwagę, bez jakiegoś większego wnikania w całokształt odczuć, dopasowania się, czy odpowiedniego dopieszczenia. To co piszesz ma sens i jest całkiem trafne. Dodam jednak i będę się w tym trochę upierał :) że nic tak nie działa na facetów (no dobrze na pewnych facetów - nie wszystkich, ten wtrącenie specjalnie dla Złotego Smoka :) ) jak odważna, że tak to nazwę, kobieta

Tak, to prawda, Złoty Smok ma rację. Trzeba czasu, by się tak otworzyć.
Budowaliśmy tę otwartość i zaufanie przez dobrych kilkanaście lat.
I ja sama też kiedyś nie byłam taka odważna. Tego też się musiałam nauczyć.
Kiedyś byłam nieśmiałą i bardzo zakompleksioną dziewczyną. Małż bardzo mi pomógł, zachęcał mnie, uspokajał, że nawet, jak coś nam tam od razu nie wyjdzie, to przecież nic się nie stanie. Akceptował, akceptował, akceptował... Nie ma takiego centymetra kwadratowego mojego ciała, którego by nie kochał, wręcz nie ubóstwiał. Nigdy nie byłam dla niego ani za chuda, ani za gruba, ani za bardzo pryszczata. Mogę przy nim chodzić nieumalowana, rozczochrana, w podartych gaciach. Mogłabym założyć na siebie nawet worek po kartoflach, a on i tak patrzyłby na mnie jak na swoją królewnę.
To właśnie Jego akceptacja i miłość tak bardzo mnie ośmieliły i otworzyły na wszelkie łóżkowe eksperymenty.
My się po tylu latach znamy już, jak te przysłowiowe "łyse konie w zaprzęgu".
I nawet ta moja "dzikość i nieprzewidywalność" są już w pewien sposób oswojone i przez to przewidywalne.

Akceptacja oznacza brak lęku. A gdy się człowiek nie boi (poniżenia, ośmieszenia, odtrącenia) to znacznie łatwiej jest się zdobyć na odwagę i takie łóżkowe harce :)

My już nie boimy się być NIENORMALNI. Każde z nas kochając i akceptując tę drugą połowę i siebie samego otwiera drzwi temu wszystkiemu, co spontaniczne, szalone, piękne (zboczone również).
Życie w zgodzie ze sobą stało się takie łatwe. Łatwe jak nigdy przedtem.
Kosztowało nas to TYLKO kilkanaście lat ciężkiej pracy nad sobą i nad związkiem.
Tylko kilkanaście lat...
Jakże z tego miejsca, w którym teraz jesteśmy, nieistotny wydaje się ten czas.
To było warte każdego wysiłku.

hmm
no tak racja
ale to trzeba jeszcze trafić na odpowiednia osobę
musi spotkać sie para która chce wzajemnie się SIEBIE UCZYĆ
Marcelino Wam się udało - pogratulować i pozazdrościć
bo to nie jest takie proste i oczywiste

a wiesz jak ja o sobie czasem mówię? 'zdzira'.. taka grzeczna i taka zdzirowata. oh, jakie zuchwale polaczenie. a ile w tym wszystkim namietnosci. i prawdy. i pożądliwosci. i tego cudownego podazania za swoimi pragnieniami.
pozdrawiam serdecznie.

Doktor Jekyll i pan Hyde;)
Diabeł na Ciebie czeka, pozna Cię w piekle po tej białej koszulce. Masz szczęście, że nie płoną już stosy!

można żyć ale i można też ŻYĆ... być normalnym aż do przesady tylko po to by w sekundę obudzić w sobie DIABŁA... w dodatku takiego pod niekontrolowaną kontrolą

Świetny blog! Fantazja, pasja, a wszystko opisane świetnym językiem! Naprawdę jestem pod wrażeniem!
Nie daje mi spokoju jednak pytanie: po co to opisujesz, dlaczego do swojego intymnego, jakże udanego życia seksualnego, zapraszasz obcych ludzi?

Ale, tak trzymaj :-)

Droga Marcelino! W Nowym Roku życzę Tobie i Twojej rodzinie szczęścia, pomyślności, przyjemności z życia. A także odpowiedniej popularności naprawdę dobrych blogów (jaki wpływ ma na mnie moja żona ;D)!

pozdrawiam serdecznie!

Wojtek

Ech Marcelino. Pieknie piszesz i madrze. Powiem Ci w "sekrecie", ze pozwala mi to spojrzec inaczej na moja Kochana Yo i nasza relacje. Z takim talentem literackim i wyczuciem harmonii moglabys pisac dobre ksiazki.
Pewnie piszesz, co?
Pozdrawiam

uff... w końcu przeczytałem całego bloga, trochę czasu to zajęło :)
zapisuję się do stałych czytelników

Pozdrawiam :)

no pewnie, że Marcelina jest na zdjęciach
przecież nie ksiądz proboszcz ;P

o moim buczer? ;P
o rany
o matko
hihihihi

Fakt, nic specjalnego, ale wiadomo - facet mysli fiutem więc i i tak mi siepodaba. A co do masturbacji to, sory kolego, ale to zalosne ze nie potrafisz normalnie spotkac sie z kobietą tylko zalosnie sie trzepiesz oglądając zdjęcia. Po takim opisie trzepalbys sie mają nawet fotke kozy.

Czesc
A moze bys tak wygrala konkurs na bloga na
www.blogroku.pl/zasady.html
Pozdrawiam

Wybacz Marcelinko taki długi i osobisty wpis, ale te określenia kurwa, ladacznica, prostytutka rozbudziły we mnie nader żywe wspomnienia z młodości. Bardzo chciałbym się nimi podzielić z czytelnikami. Kobieta, której dotyczy moja opowieść przyjmowała mężczyzn, ale była tak niezwykła, że nie ośmieliłbym się nazwać jej K...ą. Zbyt wiele Jej zawdzięczam, zbyt wiele mnie z nią łączyło. Resztę niech każdy oceni sam w swoim sumieniu i guście.
Było to pod koniec lat 40 ubiegłego wieku. Byłem wtedy nastolatkiem, miałem 14 lat. Mieszkaliśmy na przedmieściu małego miasteczka w kamienicy z 4 mieszkaniami. Na dole mieszkała samotna kobieta, wtedy około 40 letnia Julia, obok małżeństwo staruszków, na piętrze następni staruszkowie i moja rodzina rodzice i nasza trójka. Siostry miały wtedy po 6 i 8 lat.
Do Julii przyjeżdżali panowie z miasta. Nigdy nie przyjmowała nikogo z naszej miejscowości, a bywało nawet tak, że nie przyjęła i eleganckiego pana z miasta. Kiedy miała co jeść, kiedy miała za co żyć, nie przyjmowała nikogo. Chodziła po mieszkaniu, śpiewała, pięknie śpiewała. Mówili o niej w miasteczku, że była wykształcona muzycznie i, że Niemcy w czasie wojny, za coś zmusili ją do pracy w burdelu i tak jej zostało. Dostawała paczki z zagranicy, ponoć od koleżanek z dawnej pracy, które wyjechały po wojnie. Miała rubensowskie kształty. Ja nie potrafiłem oderwać oczu od jej biustu już, jako malec. Wszyscy lokatorzy w ramach krzewienia poprawnej moralności umówili się z nią, że jeśli dostanie danego dnia od nich darmowy posiłek to nikogo nie przyjmie. Julia przystała na to i tak bywało, że miesiącami żyła w czystości ;). Co mnie z nią łączyło? Posłuchajcie.
Moi rodzice, kiedy wyjeżdżali bądź wychodzili wieczorem często prosili Julie aby przypilnowała nas, (dobra, nie ufali mi zbytnio;). Julia wymyślała świetne zabawy i takie wieczory były dla nas dzieciaków zawsze miłym przeżyciem. Jedną z zabaw było skradanie się w ciemnościach do biurka, przy którym siedziała ona i jedno z nas. Kto doszedł nieusłyszany zmieniał siedzącego. Banalne, ale dla dzieciaków fajne.

cd2.
Zbliżaliśmy się do siebie coraz bardziej. Była to niesamowita mieszanka uczuć erotyczno matczynych. Były mądre rozmowy, nawet nauka niemieckiego, coraz więcej otwarcie w przestrzeni erotyzmu, bliskości. Ta bliskość była opowiadana, omawiana, uczona. Do dziś pozostał mi pedantyzm w sferze intymnej higieny osobistej, wymagała tego i przestrzegała tego skrupulatnie. Mawiała, że penis rozwija się jak kwiat i tak też powinien pachnieć.
Kiedyś, gdzieś w połowie pomiędzy 17 a 18 rokiem życia, zostałem zaproszony do ostatecznej bliskości. I tak pozostało przez kilka kolejnych lat. Nie potrzebowałem niczego innego, nie patrzyłem pożądliwie na koleżanki, było cudownie. Julia była matką i kochanką, nauczycielką słodyczy. W moich oczach była piękna, wiek nie miał znaczenia. Nie myślałem, co będzie później, nie było potrzeby. Nie przeszkadzało mi, że bywali też u niej inni, wiedziałem, byłem pewien, że ostatecznie, na serio, mamy właśnie siebie.
Problemy zaczęły się, kiedy mną zaczęły interesować się dziewczyny. Źle to znosiła, a ukryć wszystkiego się nie dało. Ja także zacząłem dostrzegać różnice ciała 20-letniego i po 40. Kiedy stało się zauważalne, że już tak gorąco nie potrzebuję jej bliskości, rozumiała to chyba doskonale. Myślę, że chciała oszczędzić sobie i mnie cierpień, nagle wyjechała, wyprowadziła się.
Nigdy, żadna kobieta w moim życiu nie dała mi już tyle troski i ciepła, bliskości w takim wymiarze jak Julia. Może to moje nieszczęście, a może była niedościgniona? Czy to było chore, czy ja mam wypaczone oczekiwania? Czy to była deprawacja młodego chłopaka? Sto pytań, sto odpowiedzi ale było piękno, była bliskość i ciepło. Czy Ty to miałeś, masz?
Julia pozostała w mojej pamięci, jako szczególne uczucie, dziękuję Tobie Słowiczku.

Banał banał banał... Wymysł kobieto cos nowego plizzzzz