Erotyczny pamiętnik Marceliny M.

– Proszę się przebrać.

W tym momencie uświadomiłem sobie, że to już. Sala operacyjna była za uchylonymi drzwiami. Mogłem się jeszcze wycofać, ale…
Ano właśnie: „ale”…
Szybka retrospekcja wszystkich „za” i „przeciw”. Decyzja w zasadzie podjęta wiele tygodni temu. Niemniej jeszcze raz się zastanowiłem. I utwierdziłem. Więc założyłem to śmieszne zielone ubranie…


Dziecko.

Nie było planowane. Było zaskoczeniem. Teraz się cieszymy.
Przynajmniej nie zdziwaczejemy na starość, a mieliśmy ku temu zapędy.
Dziecko nas ustawiło w odpowiedniej perspektywie. Niemniej nie jesteśmy rodzicami idealnymi. Staramy się oczywiście ale zawsze są jakieś potknięcia. Drugiego sobie nie potrafimy wyobrazić, choć wiele osób nas namawia. Ale trauma związana z porodem, karmieniem, rozluźnieniem związku, problemami… Po 6 latach wszystko powoli wraca do naszej normy. Pakować się teraz w pieluchy jeszcze raz? Nie... Nie to zdrowie, nie te pragnienia. Teraz zaczynamy znów żyć dla siebie, nie dla dziecka. I coraz bardziej to doceniamy. Poza tym, zdrowie cenimy bardziej, niż rozmnażanie na siłę i dla idei.
Niemniej do tej pory seks ciągle wiązał się ze stresem – a co, jeśli znów „wpadniemy”?
W końcu to się zdarza się. Już raz nam się zdarzyło…


Operacja.

Technicznie nie było żadnych problemów.
Dwadzieścia minut na stole operacyjnym. Pierwszy raz pod tą dziwną, okrągłą lampą. Chirurg bardzo sympatyczny, asystentka rozmawiała ze mną przez cały czas. Miała poczucie humoru. I dobrze, bardzo go potrzebowałem.
W zasadzie najbardziej nieprzyjemne było znieczulenie. Miejscowe, więc cały czas wiedziałem co się dzieje. Podczas momentu kulminacyjnego zabolało. Bez przesady jednakże, lekkie uszczypnięcie. Uczucie dyskomfortu. Po chwili:
– Możesz już spróbować wstać…
Tak od razu? Moja obolała dusza zaprotestowała, ciało nie miało nic przeciwko.  Więc się podniosłem…
– Jak się czujesz?
Jak się czułem? Sterylnie.


Decyzja.

Tabletki hormonalne były dla nas bardzo kontrowersyjne. Z jednej strony wygodne (o ile żona nie zapomniała). Łatwe do kupienia, pozwalały zaszaleć w dowolnym momencie, spontanicznie. A my jesteśmy dość spontaniczni.
Prezerwatywy często przeszkadzały. Były niewygodne, osłabiały odczucia. No i co zrobić jak akurat ich nie było…? Nie pozwalały żądzy dojść do głosu, były rozsądne i stateczne. Grzeczne.
A my często nie jesteśmy grzeczni. Więc tabletki wygrywały. Zazwyczaj.
Problem był w tym, że dramatycznie osłabiały libido żony, powodowały nudności i obniżenie nastroju. Więc swoboda jak gdyby traciła na wartości i znaczeniu. Bo co z tego, że można – jak nie ma ochoty… No i w końcu dlaczego tylko kobieta ma być odpowiedzialna? Przyjmować, było nie było, sztuczne hormony…
Próbowaliśmy innych metod (kalendarzyk litościwie pominę, w końcu mówimy o antykoncepcji). Jakieś żele, pianki, stosunki przerywane.
Wszystko z dreszczykiem niepewności… Jedynie przysłowiowa „szklanka wody” dawała poczucie bezpieczeństwa. Ale i frustracji.


Termin.

Wizyta lekarska trzy miesiące temu przy okazji jakiegoś przeziębienia.
Na koniec zapytałem, co w zasadzie trzeba zrobić, by umówić się na taki zabieg? Od lekarza usłyszałem:
– W zasadzie nic, ja załatwię formalności. Gdy będzie wolne miejsce,
klinika się z panem skontaktuje. To wszystko.
List przyszedł tydzień później. Z informacją gdzie odbędzie się operacja (ciągle nazywali to operacją). Z numerem telefonu i prośbą o kontakt w celu umówienia spotkania. Trochę chorowałem, więc przeciągnęło się wszystko o jakiś czas – przyszedł drugi list z przypomnieniem.
Telefon był krótki – data uzgodniona. Za 3 tygodnie.


Za i przeciw.

Nie chcemy więcej dzieci. To pewne. Oczywiście w tym momencie. Może nam się zmieni w przyszłości, nie wiem. Ale na pewno nie będziemy przechodzić przez ciążę i poród. To mogłoby być niebezpieczne dla zdrowia. Więc ewentualny plan awaryjny to adopcja. Całkowicie dla nas obojga akceptowalna. To było „przeciw”.
„Za” jest cała reszta. Skuteczność, brak stresów, brak uciążliwości.
Brak skutków ubocznych. Całkowity brak skutków ubocznych – żadnego spadku libido, żadnych huśtawek hormonalnych. I święty spokój.
Oczywiście wazektomia nie chroni przed chorobami wenerycznymi, ale to
nie ta bajka – nie zmieniamy partnerów, kochamy się ze sobą. Poza tym, w końcu są jeszcze upierdliwe prezerwatywy. Więc dla nas jest to metoda idealna. W dodatku nie muszę już obciążać stresem swojej kobiety. Koniec z nerwówką, gdy spóźni się okres. Koniec z noszeniem tabletek przy sobie, koniec prezerwatywami, kombinowaniem…


Przed i po.

Przed – krótki wywiad, kilka pytań. To moja decyzja, nikt mnie nie odwodził na siłę. Czy na pewno jestem zdecydowany? Czy mam świadomość, że w zasadzie jest to metoda nieodwracalna? Czy mam dzieci, stałą partnerkę? Czy mam jeszcze jakieś pytania? Nie miałem.
Po – podpisałem ankietę, jak oceniam obsługę kliniki. Oceniłem bardzo
dobrze. Było rewelacyjnie. Zważywszy na okoliczności, oczywiście.
– Kawę, herbatę?
– Nie dziękuję, chciałbym już jechać do domu…
Prowadzenie samochodu jest niezalecane ze względu na znieczulenie.
Byłem na to przygotowany, niemniej na szczęście nie miałem żadnych problemów z koncentracją.
Po 10 minutach byłem w domu.
– Już?
– Już.
– Dziękuję…


Komplikacje.

Mogą się zdarzyć, my mieliśmy szczęście. Żadnych krwotoków, obrzęków, bólu.
Kilka badań sugeruje, że wazektomia podnosi ryzyko raka prostaty, niemniej wyniki są bardzo niejednoznaczne. Długotrwałe obserwacje tego nie potwierdzają.
Badanie spermy będzie ostatecznym dowodem, czy zabieg tak naprawdę się udał. Raczej jestem spokojny, odsetek nieudanych sterylizacji jest znikomy. Czasem też nasieniowody zrastają się samoistnie. Warto więc za 10 lat ponownie się przebadać.


Epilog.

W tym momencie, po miesiącu od zabiegu już wszystko się zagoiło. Żadnych niedogodności.
Oczywiście przez dwa tygodnie trzeba było na siebie uważać. Nie dźwigać, nie przepracowywać się. Żaden problem, i tak siedzę w biurze…

W zasadzie wszystko jest już ok. Z jednym małym wyjątkiem. Nikt mnie o tym nie uprzedzał, nigdzie o tym nie czytałem. Nie wiem co się stało, nie wiem jak. Niemniej doznania odczuwane podczas orgazmu mam drastycznie zwielokrotnione od czasu zabiegu. Drastycznie pozytywnie zwielokrotnione.
Może to psychosomatyka tylko? Nie wiem. W każdym razie to bardzo miły i niespodziewany bonus.
W listopadzie trzeba będzie jeszcze zrobić test nasienia. Jeśli wynik będzie dobry i plemników w spermie nie będzie, koniec z zabezpieczeniami. Spokój.
Tak bardzo nam tego brakowało.

Małż.